บทที่ 8 ตอนที่ 8
แต่เวลาผ่านไปเพียงแค่ห้านาที เขาก็ต้องเผยอเปลือกตาลืมขึ้นอีกครั้ง เมื่อเสียงแหบแห้งของสตรีคนหนึ่งดังขึ้นภายในห้องรับแขก
“สวัสดีค่ะคุณเนล ป้าไม่คาดคิดเลยค่ะว่าคุณเนลจะเดินทางมาถึงที่นี่วันนี้”
“สวัสดีครับป้าสำอาง”
ป้าสำอางจ้องมองเจ้านายหนุ่มด้วยสายตาชื่นชมอีกคน “คุณเนลยังคงหล่อไม่เปลี่ยนไปเลยนะคะ”
“หล่อเข้มมากกว่าเดิมอีก ยายสำอาง” ลุงน็อตเถียง
“แกอยู่เงียบๆ เลยตาน็อต”
ป้าสำอางหันไปเอ็ดตะโรใส่ชายวัยเดียวกัน ก่อนจะหันกลับมามองเนโลคลิสอีกครั้ง พร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง
“นี่ถ้าคุณหนูหอมรู้ว่าคุณเนลเดินทางมาถึงแล้ว เธอคงดีใจมากเลยนะคะ”
เนโลคลิสแค่นยิ้มหยัน “แล้วนี่คุณหนูหอมสุดที่รักของป้าสำอางหายไปไหนล่ะครับ”
“คือ...” ป้าสำอางกำลังจะตอบ แต่เนโลคลิสแทรกขึ้นก่อน
“ตั้งแต่ผมมายังไม่เห็นแม้แต่เงา”
“น่าจะอยู่แถวๆ นี้แหละค่ะ เดี๋ยวป้าไปตามให้นะคะ”
“ไม่ต้องครับ”
เนโลคลิสลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหกฟุตสามนิ้ว ใบหน้าหล่อจัดกระด้างน่ากลัว
“เดี๋ยวผมไปหาคุณหนูหอมของป้าเอง แค่บอกมาว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหนเท่านั้นครับ”
“เอ่อ”
“แกจะเอ่อจะอ่าทำไมล่ะยายสำอาง ก็บอกคุณเนลไปสิว่าคุณหนูหอมอยู่ที่ไหน” ลุงน็อตได้ทีเร่งใหญ่ ป้าสำอางหันไปค้อนใส่อย่างโมโห ก่อนจะรีบหันมาตอบเนโลคลิส
“ป้าก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่ค่ะ แต่บนห้องนอนไม่มี ก็เหลืออีกสองที่ที่คุณหนูหอมน่าจะอยู่น่ะค่ะ”
“ที่ไหนครับ”
“เรือนดอกไม้หลังบ้าน กับ... ห้องหนังสือชั้นบนค่ะ”
“แล้วป้าสำอางคิดว่าผมควรไปที่ไหนก่อนดีครับ” น้ำเสียงของเนโลคลิสเครียดขรึมจนคู่สนทนาต้องรีบตอบคำถาม
“เป็นเรือนดอกไม้ก็ได้ค่ะ เพราะตอนนี้บ่ายแก่แล้ว คุณหนูหอมอาจจะลงไปรดน้ำต้นไม้อยู่ก็ได้ค่ะ”
“ครับ ผมจะเชื่อคำพูดของป้า”
“ป้าก็เดาเอาน่ะค่ะ แต่น่าจะใช่” ป้าสำอางหน้าเจื่อนเล็กน้อยเพราะสีหน้าของเจ้านายหนุ่มแลดูดุดัน
เนโลคลิสยิ้มบางๆ หมุนตัวจะเดินออกไปจากห้องรับแขกแต่ลุง น็อตเรียกเอาไว้เสียก่อน
“คุณเนลครับ”
“ตาน็อตไปเรียกคุณเนลไว้ทำไมล่ะ ไม่เห็นเหรอว่าคุณเนลรีบน่ะ” ป้าสำอางทุบลุงน็อตไปปึกใหญ่
เนโลคลิสหันกลับมา คิ้วเข้มหนาดกที่ขนานไปกับดวงตาคมรียาวเลิกสูงด้วยความสงสัย
“ครับ”
“คือ... กระเป๋าพวกนี้ให้ผม...” ลุงน็อตชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางของชายหนุ่มด้วยท่าทางลำบากใจ
“ก็เอาไปไว้ที่ห้องรับรองแขกสิ แกจะถามโง่ๆ ทำไมตาน็อต จริงไหมคะคุณเนล”
ป้าสำอางชิงตอบก่อน และก็คิดว่าคำตอบของตัวเองถูกต้องจนกระทั่งได้ยินคำตอบจากปากของเนโลคลิสนั่นแหละ ถึงรู้ว่าคำตอบของตัวเองผิดไปถนัดตา
“เอาไปไว้ที่ห้องนอนของเข็มหอมครับ”
“ห้อง... ห้องนอน?” ป้าสำอางครางเสียงตกใจ
เนโลคลิสยิ้มมุมปาก “ใช่ครับ ผมกับเข็มหอมเราสองคนเป็นสามีภรรยากัน หรือว่าป้าสำอางลืมครับ”
ชายหนุ่มพูดจบก็หมุนตัวพาร่างสูงใหญ่สุดสง่างามเดินออกจากห้องรับแขกไป
ป้าสำอางรอจนเนโลคลิสลับตาไปแล้ว จึงหันมาพูดกับลุงน็อตที่ยืนทำหน้าเซ่ออยู่อย่างหมั่นไส้เจ้านายตัวเอง
“ถามมาได้ว่าลืมหรือไง ก็ลืมน่ะสิจริงไหมตาน็อต”
“...”
“ตั้ง 8 ปีเชียวนะที่หายหน้าหายตาไปไม่ยอมกลับมาน่ะ ทีนี้ทำมาเป็นทวงสิทธิ์ ขอให้คุณหนูหอมเล่นตัวให้สุดๆ ไปเลยทีเถอะ”
“อะไรของแกยายสำอาง ฉันไม่ฟังแกบ่นแล้ว ไร้สาระ”
ลุงน็อตส่ายหน้าไปมาด้วยความเอือมระอา ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางออกไป
“อย่าทำมาเป็นเข้าข้างเพศเดียวกันเลยตาน็อต แกก็เห็นนี่ว่าคุณหนูหอมเสียใจแค่ไหนเวลาที่ถูกทอดทิ้งน่ะ” ป้าสำอางตะโกนว่าตามหลังก่อนจะทำหน้าย่น “เล่นตัวเยอะๆ นะคะคุณหนูหอมของป้า”
%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
เรือนดอกไม้เบื้องหน้าไม่ได้ใหญ่เลยหากเทียบขนาดกับคฤหาสน์หลังงามแต่มันกลับถูกดึงดูดสายตาของเขาให้ตรึงแน่นไม่คลายไปไหนได้อย่างง่ายดาย
เป็นเพราะดอกไม้สวยๆ นานาพันธุ์ที่กำลังแข่งกันออกดอกบานสะพรั่งมากมายภายในโรงเรือนเล็กๆ หรือเป็นเพราะร่างอรชรในชุดลำลองสีฟ้าสดใสกันแน่
ฉับพลัน ร่างอรชรสมส่วนนั้นก็หมุนกลับมาทั้งๆ ที่ในมือยังถือสายยางรดน้ำเอาไว้แน่น
ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนสุดยามแรกที่สบประสานสายตากัน ก่อนที่ค่อยๆ หรี่แคบลงเล็กน้อยเมื่อเวลาผ่านไป
เข็มหอม สวัสดิกุล
เวลา 8 ปีที่เลยผ่านไปสามารถเปลี่ยนแปลงเด็กสาวคนหนึ่งให้กลายร่างเป็นนางฟ้าได้จริงๆ หรือนี่
เห็นได้อย่างชัดเจนว่าใช่ เด็กสาววัยกระเตาะอายุแค่สิบหกปีในวันนั้น วันเวลาได้เปลี่ยนให้กลายเป็นสาวสะพรั่งวัย 24 ปีเต็มตัวเสียแล้ว และหล่อนก็งดงามจนผู้ชายที่กำลังเบื่อหน่ายผู้หญิงเช่นเขาแทบหยุดหายใจเลยทีเดียว
เข็มหอมมีดวงตาสวยที่สุด เท่าที่เขาเคยเห็นมาก่อน ไม่สิ... ไม่ใช่แค่ดวงตา แต่ริมฝีปากสีเชอรี่สุกของหล่อนก็อวบอิ่มน่าค้นหาเหลือเกิน สายตาคมกริบไม่ได้หยุดแค่นั้น เมื่อดวงตาของเขาจับจ้องกวาดมองไปทั่วดวงหน้ากระจ่างใส และเลื่อนต่ำลงไปยังลำคอระหง ก่อนจะหักห้ามใจเอาไว้ไม่ได้ เมื่อสุดท้ายแล้วสายตาคมกริบก็จับจ้องมองไปยังก้อนเนื้ออวบอัดที่พุ่งดันเสื้อยืดสีฟ้าออกมาเด่นชัดเต็มตา ท้องไส้ของเขาบิดเกร็งจนน่าตกใจ รู้สึกราวกับกำลังจะหายใจไม่ออก
ทำไมเขาถึงได้รู้สึกอ่อนไหวรุนแรงขนาดนี้นะ ทั้งๆ ที่เข็มหอมไม่ใช่ผู้หญิงสวยคนแรกที่เขาได้พบเจอ แต่ชีวิตในวัยหนุ่มของเขาได้พานพบมามากมายจนเกิดความเบื่อหน่าย แต่กับเข็มหอมมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดเขาเอาไว้ ทำให้ร่างกายของเขาขานรับต่อเสน่ห์นางได้จนน่าตกใจ
เพราะเข็มหอมคือภรรยาของเขาใช่ไหม? เพราะเหตุผลนี้ใช่ไหมเขาถึงได้รู้สึกรุนแรงกับหญิงสาวมากมายนัก
